نشده بود . شيعه در قرن دهم و يازدهم هجرى سال 906 هجرى جوان سيزده ساله‌اى از خانواده شيخ صفى اردبيلى متوفاى ( 735 ق ) كه از مشايخ طريقت در شيعه بود با سيصد نفر درويش از مريدان پدرانش به منظور ايجاد يك كشور مستقل و مقتدر شيعه از اردبيل قيام كرده شروع به كشور گشايى و برانداختن آيين ملوك الطوايفى ايران نمود . وى پس از جنگ‌هاى خونين كه با پادشاهان محلى و مخصوصاً با پادشاهان آل عثمان كه زمام امپراتورى عثمانى را در دست داشتند ، موفق شد كه ايران قطعه قطعه را به شكل يك كشور درآورده و مذهب شيعه را در قلمرو حكومت خود رسميت دهد « 1 » . پس از درگذشت شاه اسمعيل صفوى پادشاهان ديگرى از سلسله صفوى تا اواسط قرن دوازدهم هجرى سلطنت كردند و يكى پس از ديگرى رسميت مذهب شيعه اماميه را تائيد و تثبيت نمودند . حتى در زمانى كه در اوج قدرت بودند ( زمان شاه عباس كبير ) توانستند وسعت ارضى كشور و آمار جمعيت را به پيش از دو برابر ايران كنونى ( سال 1384 ق ) برسانند . « 2 » گروه شيعه در اين دو قرن و نيم تقريبا در ساير نقاط كشورهاى اسلامى به همان حال سابق با افزايش طبيعى خود باقى بوده است . شيعه در قرن دوازدهم تا چهاردهم هجرى در سه قرن اخير پيشرفت مذهبى شيعه به همان شكل طبيعى سابقش بوده است و فعلًا كه اواخر قرن چهاردهم هجرى است تشيع در ايران مذهب رسمى عمومى شناخته مىشود . هم‌چنين در يمن و در عراق اكثريت جمعيت را شيعه تشكيل مىدهد و در همه ممالك مسلمان نشين جهان ، كم و بيش شيعه وجود دارد و

--> ( 1 ) . روضة الصفا و حبيب السير ( 2 ) . همان مدارك